Schemat śruby zamka haubicy M109; kawa na ławę rzucający się w oczy przeciętny gwint trzonu zamka
Zamek rosyjskiej 122mm haubicy wz. 1910 przystosowany do lufy 105 mm haubicy H37
Zamek śrubowy - jakość zamka do broni palnej, z reguły wykorzystywany w artylerii dużego kalibru i najwyższy funkcjonalny zasuwa działa odtylcowego.
Podstawowym problemem broni odtylcowej jest eksodus gazów prochowych przez nieszczelności w komorze zamkowej, co obniża ciśnienie w lufie (obniżając prędkość, a co za tym idzie energię pocisku) i jest niebezpieczne na rzecz załogi działa. W wersji skrajnej pełny zamknięcie przypuszczalnie stać się wyrzucony do tyłu. Zasuwa śrubowy zapewnia odpowiednią niezmienność połączenia lufa-zamek przez “przykręcenie” jednego elementu do drugiego.
Zamek składa się ze śruby, która wsuwa się do słusznie nagwintowanej lufy (dzisiaj nasady zamkowej); rotacja śruby powoduje urządzenie przytrzymujące pasujących do siebie gwintów i zasuwa zamka. Zasuwa otwiera się obracając śrubę w przeciwnym kierunku, “rozkręcając” maszyneria. Śruba zamka zawiera maszyneria zapłonowy.
Pierwszym skutecznym mechanizmem tego typu był zatrzask Martina von Wahrendorffa, opatentowany w 1837; śruba zamka była na dodatek blokowana poziomym klinem. Sekcja tego systemu używała Szwecja od 1854r. W latach 1850. - 1860. Joseph Whitworth i William George Armstrong wprowadzili ulepszone modele; armaty systemu Armstronga były niezwykle udane, mimo to struktura zamka uniemożliwiała aczkolwiek zwyczaj silnych ładunków prochowych, ze względu na nieszczelności. W latach 1870. odpowiednie uszczelniacze pozwoliły na konstrukcję większych wydział, aż do kolosalnych 100 tonowych armat o kalibrze 450 mm z 1876 r. Dziś stosuje się na ogół uszczelniacze konstrukcji Charlesa de Bange’a.
Zamki śrubowe z reguły wykorzystują przeciętny gwint, kto umożliwia odblokowanie zamka częściowym obrotem śruby (np. 1/6 pełnego obrotu). Wczesnym, niezmiernie wytrzymałym a równocześnie umożliwiającym szybkie przeładowanie był układ Alexa Welina, wykorzystujący nieco segmentów o różnych gwintach, w szerokim zakresie wykorzystywany od 1890 r. Struktura Welina i uzus odpowiednich uszczelniaczy umożliwiły budowę wielkokalibrowych filia, przede wszystkim okrętowych, które były w użyciu przez zupełny XX w. Do dziś zamki śrubowe są często wykorzystywane w artylerii wielkokalibrowej (w górę 155mm).
W porównaniu do zamków klinowych zamki śrubowe są wolniejsze w przeładowaniu, a również w produkcji (wymagają w wyższym stopniu precyzyjnej obróbki części); są również mniej bezpieczne na rzecz obsługi (większa przypadek przytrzaśnięcia ręki ładowniczego). Umożliwiają za to sposób bycia amunicji bezłuskowej, ze względu na większą szczelność połączenia. Wskutek w wyższym stopniu równomiernemu rozkładowi sił w komorze zamkowej możliwa jest jej lżejsza konstrukcja.
Przypisy
- ↑ The Gun - Rifled Ordnance: Armstrong (ang.). .
- ↑ Breech Mechanisms (ang.). .
Linki zewnętrzne
Kategorie: Uzbrojenie • Artyleria
